Icy Corner

யசோதா அழுது அழுது கண் இரண்டும் உப்பி இருந்தது. சிறிது நேரத்துக்கு எல்லாம் கண்ணீர் வற்றி சுய பட்சாபம் தோன்றி அவளை வாட்டியது. எனக்கு மட்டும் ஏன் கடவுள் இப்படி ஒரு அம்மாவை தந்தார். எப்போது பார்த்தாலும் என்னை குறை கூறுவதே அம்மாவுக்கு வேலையாய் போய் விட்டது. குனியாதே! நிமிரதே! சத்தம் போடாதே! எதிர்த்து பேசாதே! என்று எப்போதும் என்னை நிம்மதியாகவே இருக்க விட மாட்டார்கள். சை! நன் பிறந்திருக்கவே கூடாது. பிறந்தது தான் பிறந்தேன், வசந்தியின் வீட்டில் பிறந்து இருக்கலாம் அல்லவா.  அவள் அம்மா தான் எவ்வளவு நல்லவர்கள். என்னிடம் நிறைய அன்பு செலுத்துகிறார்கள். என்னை ஒரு வாட்டியும் அதட்டியதே இல்லை.  இங்கே வந்து பிறந்து இப்படி மாட்டி கொண்டேனே. மறுபடியும் அவளுக்கு கண்ணீர் பொங்கியது. அடக்கி கொண்டாள். கூடாது. கூடவே கூடாது. அழுது ஒன்றும் ஆகப் போவது இல்லை. இந்த அம்மாவுக்கு நல்ல பாடம் ஒன்று புகட்ட வேண்டும். அப்போது தன் என் அருமை புரிந்து கொள்வாள். என்ன செய்யலாம்? சட்டென்று மின்னல் வெட்டியது போல் அந்த எண்ணம் தோன்றியது. வீட்டை விட்டு போய் விட்டால் என்ன? அம்மா என்னை நினைத்து தவியாய் தவிப்பார்கள். தவிக்கட்டும்....

அஞ்சலி வெறுத்து போயிருந்தாள். அவளுக்கு பொறுமையே போய் விட்டது. வெகு நேரம் காத்திருந்தும் அவள் போக வேண்டிய 1C பேருந்து வரவே இல்லை. அவளின் பொருமையின்மைக்கு மற்றொரு முக்கிய காரணம் அவள் அருகில் அவள்(ன்) நின்றிருந்தாள்(ன்). "சை! இதுங்களை எல்லாம் யார் இங்கே வந்து நிக்க சொன்னாங்க? எப்போ பார்த்தாலும் கூட்டமா தானே திரியுதுங்க. அங்க போக வேண்டியது தானே. கொஞ்சம் கூட வெக்கமே இல்லாமல் நம்ம கண் முன்னாடி வந்து நிக்குதுங்க" என்று மனதுக்குள் திட்டிக்கொண்டு இருந்தவள் செலவானாலும் பரவாயில்லை ஆட்டோவில் சென்று விடலாமா என்று யோசித்த வேளையில் தான் அவளின் பேருந்து வந்தது. எல்லாரும் அலுவலகம் முடிந்து கிளம்பும் நேரம் என்பதால் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. அதோ...பின் சீட்டில் இருவர் எந்திரிப்பது போல் தெரியுது. அவங்க பக்கத்துல போனால் அவங்க எந்திரிச்ச உடன் நாம் உட்காரலாம் என்று அங்கே சென்றாள். அவள் நினைத்தது போலவே அவர்கள் எந்திரித்த உடன் ஒரு சீட்டில் அவள் உட்கார்ந்தாள். "அப்பாடா, இனிமேல் ஒரு மணி நேரம் நிம்மதியாக கழிக்கலாம்" என்று நினைத்தவளுக்கு இடி. தூர நின்றதே அஞ்சலியால் பொறுக்க முடியவில்லை. இப்போது ...

"எக்ஸ்க்யுஸ் மீ சார். உள்ள வரலாமா?" "வாங்க வாங்க, உட்காருங்க" "சொல்லுங்க சார். ஏதோ அவசரமா வர சொன்னதா ஆபீஸ் பாய் சொன்னான்" "எல்லாம் நல்ல விஷயம் தான். நீங்க ஏதோ பணம் வேண்டும் னு கேட்டீங்க இல்லியா?" "எஸ் சார், சீக்கிரம் கிடச்சுடுமா சார்? ரொம்ப அவசரம் சார். ஏற்பாடு பண்ணி தந்தீங்கனா நல்லா இருக்கும்" "அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை. ஏற்பாடு செஞ்சுடலாம். அடுத்த வாரம் நீங்க ப்ரீயா?" "எவ்ளோ நேரம் வேலை செய்றதுக்கும் நான் ரெடி சார்" "வேலை அப்புறமா பார்த்துக்கலாம். அடுத்த வாரம் என் மனைவி ஊருக்கு போறா. நீங்க இரவு வீட்டுக்கு வந்தா, மறுநாள் நானே உங்களை வீட்டில் விட்டுடுறேன். அப்புறம்..." "நிறுத்துங்க சார். உங்கள் மேல் எவ்ளோ மதிப்பு வச்சு இருந்தேன். சை! இவ்ளோ மோசமானவரா நீங்க? நான் மட்டு நம்ம மேல் அதிகாரி..." "போதும் நிறுத்து. அவருக்கே உன் மேல ஒரு கண் இருக்குனு எனக்கு தெரியும். பெரிய பத்தினி மாதிரி பேசுற? ஒரு நாள் தங்கினா கொறஞ்சா போய்டுவா? பணம் இன்னும் கொஞ்சம் ஜாஸ்தி வேண்டும்னா சொல்லு. இந்த..." அவன் பே...

அந்த புதிதாக திறக்கப்பட்ட ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல் வானை முட்டும் உயரத்தில் கம்பீரமாக நின்றது. வாசலில் கூர்க்கா தன காரியமே கவனமாக இருந்தார். அப்போது ஒரு சிகப்பு சட்டை மீசைக்காரன் அந்த ஹோடேலின் எதிரே வந்து நின்றான். அவர் பார்பதற்கு ஒரு பெரிய ரவுடி போல இருந்தான். இவனால் ஏதும் பிரெச்சனை வருமோ என்று ஐயத்தோடு கூர்க்கா அவனை நோட்டம் விட்டார். அவன் ஒரு அங்குலம் கூட நகராமல் அந்த இடத்திலயே நின்று ஹோடேலை பார்த்து கொண்டிருந்தான். ஐந்து நிமிடங்களுக்கு பிறகு இவனால் பிரெச்சனை வராது என எண்ணி மீண்டும் தன வேலையில் கவனமானார். அரை மணி நேரம் கழிந்தது. இண்டர்காமில் அந்த ஹோட்டல் முதலாளி கூர்க்காவை கூப்பிட்டார். "சின்ன கண்ணு, இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் ஒரு மிகப்பெரிய அரசியல் பிரமுகர் வருகிறார். அவர் வரும்போது ஏதேனும் பிரெச்சனை ஏற்பட்டால் இன்று தான் நீ இங்கே கடைசியாக வேலை பார்த்த நாளாக இருக்கும். கவனமாக இரு" என கூறி தொடர்பை துண்டித்தார். சின்ன கண்ணுவுக்கு உடல் முழுதும் வேர்த்து விட்டது. இந்த வேலையை நம்பி தான் அவரும் அவர் மனைவியும் மூன்று குழந்தைகளும் உள்ளனர். அவர் மிக கவனமாக வாசலை பார்த்தார். அந்த சிகப...

"அம்மா, ஒரு அம்பது ரூபா அட்வான்ஸ் குடுங்கம்மா, அடுத்த மாதம் சம்பளம் குடுக்கும் போது பிடிச்சுக்கோங்க" தலையை குனிந்தபடி லக்ஷ்மி முனுமுனுத்தாள். திலகம் ஆபீஸ் கிளம்பும் அவசரத்தில் இருந்தாள். "என்ன லக்ஷ்மி நீ? உனக்கு இதே வேலையாய் போய்டுச்சு. எப்போ பார்த்தாலும் அட்வான்ஸ் அட்வான்ஸ்னு துளைத்து எடுக்குற? நான் ஆபீஸ் கிளம்பும் அவசரத்தில் இருக்கேன், அப்புறமா உன் கிட்ட பேசுறேன்" "இல்லை மா, நான்..." "போதும், ஒன்றும் சொல்ல வேண்டாம்" என கூறியபடி திலகம் வெளியேறினாள். ஆபீஸ் முடிந்து மாலை ஆறு மணிக்கு திலகம் வீடு திரும்பினாள். இப்போது உடனே பேசினால் திட்டு தான் வாங்க வேண்டி இருக்கும் என்பது தெரிந்து அரை மணி நேரம் பொறுத்து லக்ஷ்மி திலகத்தை நோக்கி சென்றாள். "அம்மா, எனக்கு..." "வந்த உடனே ஆரம்பிச்சிட்டியா?" "அம்மா, மன்னிச்சுகோங்க. ரெண்டு நாளா வீட்டுல அடுப்பு எரியலை. இன்னிக்கு மட்டும் நீங்க குடுத்தீங்கன்னா எப்டியும் சமாளிச்சுடுவேன். ஒரு பால் பாக்கெட் வாங்க கூட காசு இல்லை மா" "சும்மா கழுத்தை அறுக்காதே. உனக்கு ஏற்றகனவே நிறைய குடுத்து இருக்...

சரோஜா! இன்னிக்கு மாப்பிள்ளை வீட்ல இருந்து எல்லாரும் வராங்க. சமையல் தடல் புடலா இருக்கனும் சரியா. கோழி கொழம்பு வச்சுடு. நண்டு வருத்துடு. உன்னோட ஸ்பெஷல் மட்டன் கோலா உருண்டையும் செஞ்சிடு" "சரிம்மா" சரோஜாவுக்கு இரண்டு மணி நேரத்துக்கு தன் ஆறாவது படிக்கும் மகன் அருண் கூறியது நினைவு வந்தது. "அம்மா, பல ஸ்கூல்ஸ் கலந்துக்கிட்ட ஓட்ட பந்தயத்துல நான் தான் முதல் பரிசு வாங்கிருக்கேன். இன்னிக்கு உன் சமையல்ல எனை அசத்தனும் சரியா" என்று கூறி விட்டு அருண் பறந்து விட்டான். ஒரு சாம்பார் வைக்க கூட காசில்லை என்று வருத்தபட்டுகொண்டு இருந்த போது தான், தன் வீட்டு எஜமானி அன்றைய விருந்தை பற்றி கூறினாள். இனிமேல் கவலை இல்லை. எப்போதும் போல் இன்றும் நம் வீட்டுக்கும் அனுப்புவார்கள். ஆண்டவானாக பார்த்து இப்படி செய்திருக்கிறார் என்று மனம் குளிர்ந்து சமைக்க ஆரம்பித்தாள். இரண்டு மணி நேரத்தில் சமையல் முடிந்தது. எப்போதும் விட அன்று ருசி தூக்கலாக இருபது போல அவளுக்கு தோன்றியது. மகனை நினைவில் கொண்டு சமைத்ததால் இருக்குமோ? எல்லாரும் மிக விரும்பி சாப்பிட்டார்கள். மாப்பிள்ளையின் அம்மா அவளை அழைத்த...